A Rapa das Bestas. Festa ou barbaridade?

A Rapa das Bestas é unha festa celebrada entre maio e agosto(depende de que localidade se celebre) e consiste no corte das crines aos cabalos, pero en si mesma é unha actividade máis complexa que inclúe tamén a clasificación e o mercado do gando.
 Estas actividades execútanse en lugares chamados "curros" nos que os cabalos salvaxes son os protagonistas principais. Un curro é un lugar ao aire libre e cercado onde se encerra o gando que se cría libremente no monte para proceder á súa clasificación, marca e corte de crines.
Na madrugada da celebración, do curro báixanse das montañas as mandas de cabalos salvaxes que viviron libremente na paisaxe. Acósanos e acorrálannos até lograr que todo o gando dos montes encamíñese cara ao curro. E desde agora empeza o labor máis "espectacular". Iníciase o corte das crines. O máis famoso dos curros galegos celébrase en Sabucedo, preto da Estrada, na rexión de Pontevedra. É un espectáculo "impresionante" porque os homes suxeitan ao cabalo só coas suas propias mans, sen outra axuda, para cortarlles as crines.
Aqui deixo varias fotografías desta festa:

Aqui estan marcando a un exemplar

Tratando de suxeitar a un exemplar.

A vós esta vos parece unha festa digna de admiración para a cultura galega? porque a mín e unha festa que me chama moito a atención e me produce un completo desprezo polas persoas que participan nela.
E unha crueldade para os animais, que vivían tranquilamente en liberdade ata o día da festa, non os podian deixar tranquilos? Non, eles prefiren asustalos, mancalos e despois marcalos para comerciar con eles despois.
Ademais, os homes e mulleres que o fan, casi son considerados como heroes, por ser capaces de conter os cabalos salvaxes só coas suas propias mans, pero eu non creo iso, simplemente creo que os salvaxes aqui, somos nós.

Fogueiras de San Xoán en Galicia

Dise que nesa noite máxica comunícanse o mundo de máis ala con o real. É o momento de espantar ós malos espíritos: En San Xoán meigas e bruxas fuxirán.

En toda Galicia celébrase dende tempos inmemoriables o San Xoán, ligado a ritos de fertilidade e purificación. Toda Galicia arde esa noite. Levántense fogueiras en cada casa, cada parroquia e cada barrio. A vista dende o aire é de miles de diminutos puntos repartidos por todo o territorio.

As fogueiras encéndense chegado o día 24 (pasada a media noite). Se lle atribúe protección e boa sorte ao feito de saltar 9 veces unha fogueira esa noite (segundo as pobacións ese número varía)

É importante mencionar as fogueiras na Illa de Arousa, que cada ano en este solsticio encéndense máis de 50 fogueiras no lugar, cun ambiente festivo, as preciosas praias de area branca chéanse de xente á alaranxada luz do lume.
Pola noite recóllense plantas aromáticas de varias clases que se deixan en auga para lavarse a mañá seguinte; atribúenselle propiedades terapéuticas e limpadoras. Facer debuxos ou manchas esa noite tamén tiña un carácter clarividente, e tamén nese sentido, deitarse cun feixe de herbas de San Xoán facía que ao día espertarse soubésese a identidade da futura parella.
Ademais, na cidade da Coruña, a festa logrou o mérito de ser considerada como Festa de Interese Turístico Nacional. A cidade enteira sae á rúa a festexar a súa noite máis máxica, podendo atopar fogueiras en todos os barrios da Coruña, sendo de especial relevancia a gran concentración de xente nas praias de Riazor e Orzán, en pleno corazón da cidade. Os coruñeses celebran a chegada do verán con multitude de fogueiras, sardiñadas e bo ambiente nunha festa que cada ano atrae un maior número de turistas, principalmente nacionais, que ven atraídos por esta atmosfera festiva, polas verbenas e os fogos artificiais que se lanzan desde a chaira das Escravas.
A comida típica desa tarde-noite son os cachelos (patacas asadas coa súa pel, que se retira logo) e as sardiñas asadas. A bebida típica é a "Queimada", poción máxica de augardente con froitas e moito azucre que se queima nunha marmita e recítase un feitizo durante a preparación.

Lenda da Iglesia de Hermunde - Pol (Lugo)

Conta a lenda que o señor que mandou construir esta iglesia tiña unha filla xoven e de moita beleza. Desa filla enamorouse un dos albañiles que traballaban para o seu pai construíndo a iglesia, amor que que era correspondido. Pero o pai opoñíase a este amor, obligando á sua filla a casarse con outro home. 
Dise que o día da boda o seu albañil chorou tanto, que coas súas bágoas fixo brotar un loureiro no barro co que se asentaban as pedras do tellado.
Esta iglesia xa ten máis de 100 anos e o loureiro(de un metro aproximadamente) se segue conservando no seu tellado.
De esta lenda pode vir a tradición que hay nesta zona de Lugo de que cando se constrúe unha nova casa se poña un laurel no tellado.