O rapto das Sabinas.

A proposito de que vos acabo de contar a fundación de Roma, os deixo aquí o "episodio" seguinte, o apto das Sabinas:


Os primeiros habitantes de Roma eran todos homes. Por iso, Rómulo organizou unhas probas deportivas ás que convidou á poboación veciña de Sabina. Aproveitou esta ocasión para raptar ás mulleres -coñecido o feito como o rapto das sabinas- e os homes desta cidade decidiron rescatalas, provocando ás sabinas un dilema: se morrían os sabinos, morrían os seus pais e irmáns, pero se morrían os romanos, morrían os seus maridos e fillos. Finalmente, Rómulo pactou co rei sabino Perico Tacio unha diarquía até a morte deste último. Rómulo quedou como único rei.

Lenda da fundacion de Roma.

Logo da Guerra de Troia, Eneas, un príncipe troyano que sobreviviu á destrución da súa cidade, refuxiouse coa súa familia na chaira do Lacio. Algúns anos despois o seu fillo, Ascanio, fundou a cidade de Alba Longa.
Catro séculos máis tarde, uns dos reis de Alba Longa, Numitor, foi destronado polo seu irmán menor Amulio. Para garantir a súa seguridade, o usurpador matou a todos os fillos homes do seu irmán e obrigou á súa sobriña, Rhea Silvia, a facerse sacerdotisa. Pero o deus Marte fíxoa nai dos xemelgos Romulo e Remo. Amulio, enfurecido, ordenou que os nenos fosen arroxados ás augas do Río Tiber. Pero a canastra na que foran depositados quedou varada na beira e unha loba atopou aos irmáns e aleitounos. Máis tarde foron recollidos polo matrimonio de pastores Fáustulo e Aca Larentia.

Estes, xa de maiores, cando coñeceron a súa orixe, provocaron unha revolta e quitaron ao usurpador Amulio do trono pondo no seu lugar ao seu avó Numitor. Os irmáns deciden irse a outras lareiras a fundar unha nova cidade. Mentres Remo quería construír a cidade no monte avenino Rómulo quería que fose no monte palantino (a uns 800 metros ao norte), así que deciden consultar aos deuses e pola noite subíronse a cada un dos montes a esperar un sinal divino. Remo vió pasar a 6 aguias pero Rómulo veu 12. E a partir de aquí os historiadores teñen varias versións.
Version 1: Remo dixo que aínda que só habia visto 6 aves as súas habian pasado primeiro e el era o gañador. Claro, o seu irmán non estaba de acordo, discutiron e Rómulo matou a Remo. Entón empezou a construír as murallas da cidade no monte palantino, sobre a que ía gobernar e que na súa honra chamou Roma.

Version 2: Remo acepta (aínda que a desgana), seguindo unha tradición etrusca collen dúas bueyes brancos con arado e escavan un asuco sobre o cal construíron as murallas da cidade xurando matar a quenquera que as cruzase. Remo, algo encabuxado pola derrota, dixo que eran fráxiles e derrubou un anaco dun puntapié e Rómulo, fiel á promesa, matoulle.

Version 3:Remo acepta, Rómulo marca cun arado conducido por un boi branco os límites da cidade xurando matar a quen os atravesase. Remo desafia ao seu irmán cruzando os límites e Rómulo mátao.

E velaquí a historia de Rómulo e Remo con respecto á fundación de Roma. Por suposto todo o que se conta foi unha invención dos primeiros romanos para dar á creación de Roma unha tinguidura máis 'importante'. Os romanos sempre se sentiron atraidos cara á cultura grega, de feito colleron gran parte dos seus deuses, e quixeron vincular a fundación da súa cidade ao feito máis importante dos gregos, a conquista de Troia. 

A Raíña Loba.

Contan que, na provincia de Ourense, viviu unha poderosa muller, tan cruel e soberbia, que era chamada polos campesiños do seu señorio "a Raíña Loba".
Para a súa manuntención e as dos seus achegados (tan despadiados como ela mesma), obligaba aos seus súbditos a entregarlle, cada día, unha vaca, un porco e unha carreta chea de outros alimentos .
As familias campesiñas turnábanse nesta entrega por medo ós servidores da Loba, que arrasaban e incendiaban as casas e as cosechas, e asasinaban a todos os habitantes das aldeas nas que algunha familia se negara a entregar o que se reclamaba.
A comarca enteira vivía neste clima de terror cando lle tocou o turno de entregar os alimentos o pobo de Figueirós. Os seus veciños reuníronse en asamblea e decidiron non pagar un tributo ós que lles arruinaban.
Pero decir "non pagaremos" non era suficiente, porque a raíña madaría contra eles os seus secuaces, e os veciños serían perseguidos e posteriormente, estarían mortos.
Decidiron que si tiñan que morrer de fame ou a mans dos sicarios da Loba, o mellor sería morrer combatendo contra ela, asi que se armaron o mellor que puideron. Fixeron lanzas e xabalinas, arcos e frechas, tomaron pedras e garrotes e na oscuridade da noite, puxéronse en marcha hacia o castelo da malvada muller.
A Loba e os seus secuaces dormían, confiados no terror que infundían na comarca.
Sixilosamente, os veciños de Figueirós, treparon murallas e abriron portas, sorprendendo aos sicaros da Loba.
Un breve, pero encarnizado combate, deu a victoria aos lugareños, que se lanzaron escaleiras arriba en busca da súa opresora.
A Loba se había refuxiado na torre máis alta, pero ninguna porta era o bastante segura para resistir aos decididos asaltantes.
Cando viu caer a súa última defensa ante o empuxe dos seus inimigos, e non querendo someterse a quenes ela consideraba os seus esclavos, a Loba correu hacia a ventá e se arroxou ao vacío, morrendo destrozada sobre as rochas.
Coa súa morete, acabou o terror na comarca, que sen embargo recordaron durante séculos, en romances e cancións, como por exemplo:
Mataste a reina Loba,
pueblo de Figueirós, 
mataste a reina Loba,
fidalgo quedaste vos.

A trabe de ouro e a trabe de alcatrán

Na parroquia de Vilariño, en terras do Pereiro de Aguiar, existe unha rede de pasadizos subterráneos que unen os restos do monte dun castro coas ruinas dun castelo.
Conta a lenda que estes túneles están habitados por un "mouro" ou trasno que agocha alí un tesouro inmenso, rico en pedras preciosas e xoias de ouro, que ten tentado a  moitos a procurar a entrada ós pasadizos. Sen embargo, a lenda advirte ás xentes da existencia de dúas trabes que sustentan todo o conxunto de túneles e cuxa disposición constitúe unha trampa para aqueles ousados que vaian na busca do tesouro.
Nos arredores houbo un mozo que tentou chegar ás riquezas que estas covas gardaban e que contou ós veciños como conseguiu atopar a entrada ós pasadizos. Despois de camiñar un anaco por eles atopou unha sala sustentada por unha gran trabe de ouro e outra escura, que segundo lle pareceu estaba feita de alcatrán. O enorme valor da trabe de ouro cegou o bo sentido do mozo, que axiña tentou tirala para fóra do seu lugar e levala consigo, sen decatarse de que cando comezou a tirar por ela accionou un resorte preparado polo "mouro" que fixo que o lume prendese na veciña trabe de alcatrán.
As lumaradas foron tais no interior da cova que o mozo só conseguiu saír dos pasadizos logo de arrastrarse polo chan, seguindo unha corda que levaba á cintura e que deixara atada fóra nun penedo.
Pouco antes de que a trabe de alcatrán que sustentaba o teito dos pasadizos fose consumida polas chamas e a cova comezase a dderrumbarse, o mozo lograra saír para o exterior. Sen embargo, para él todo semellaba aínda o interior do máis escuro dos túneles, decatándose de que o lume da trabe de alcatrán que ardera tan próxima a el o deixara cego.
Aínda que feitos como este disuadiron a moitos de procurar a fortuna do tesouro, algúns dos máis maiores do lugar aínda confesan que de mozos pasaron días escavando e tentando atopar a entrada ás covas.
No mesmo sitio no que se conta esta lenda foron atopados restos dun castro e dunha importante inscripción que rezaba unha breve lenda: "sicenata percata", e que algúns teñen interpretado como conmemorativa da victoria romana do castro do Medulio, suxerindo a algúns o seu emprazamento na zona.

Lenda da Iglesia de Hermunde - Pol (Lugo)

Conta a lenda que o señor que mandou construir esta iglesia tiña unha filla xoven e de moita beleza. Desa filla enamorouse un dos albañiles que traballaban para o seu pai construíndo a iglesia, amor que que era correspondido. Pero o pai opoñíase a este amor, obligando á sua filla a casarse con outro home. 
Dise que o día da boda o seu albañil chorou tanto, que coas súas bágoas fixo brotar un loureiro no barro co que se asentaban as pedras do tellado.
Esta iglesia xa ten máis de 100 anos e o loureiro(de un metro aproximadamente) se segue conservando no seu tellado.
De esta lenda pode vir a tradición que hay nesta zona de Lugo de que cando se constrúe unha nova casa se poña un laurel no tellado.